Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

   Καλημέρα.Καιρό έχουμε να τα πούμε.Μείνανε και πράγματα στην μέση όπως η διήγηση του ταξιδιού προς την Κομοτηνή.Tα ΄κανε μαντάρα η απόσταση και χάθηκε το κέφι.Αλλά υπήρχε κι άλλος λόγος.
   Με μερικούς φίλους και φίλες ξεκινήσαμε κάτι που το θέλαμε καιρό.Έναν ιστοχώρο που θα γράφουμε για όσα βλέπουμε γύρω μας.Για οσα δεν καταλαβαίνουμε,για όσα μας εκνευρίζουν για όσα μας..τριβελίζουν το μυαλό.Και αυτά πλέον καταφθάνουν με καταιγιστικό ρυθμό καθημερινά.Η εποχή δεν χωρά αδιαφορία.Και η αδιάφορη γενιά μας ίσως εκνευρίζει πιο πολύ και απο μέτρα κυβερνήσεις φασίστες και την αδιανόητη κρατική καταστολή.Συμβαίνουν σημεία και τέρατα πια.Έχθες μέχρι που βγήκαν καταγγελίες για έρευνες της αντιτρομοκρατικής σε βιβλιοπωλεια...
    Επίσης αφιερώνουμε χώρο σε όσα μας...γλυκαίνουν το μυαλό.Στην μπάλα,στον αθλητισμό,στα ταξίδια σε εξωτικούς άγνωστους τόπους σαν τα νησιά..Σοκότρα στον Ινδικό Ωκεανό!Στο φαγητό,στην δια βίου απόλαυση του "κακού" φαγητού, αλλά και στον ανεκπλήρωτο πόθο όλης της ανθρωπότητας,στις βουτιές στο παρελθόν,σε γεγονότα στιγμές και εποχές που θα θέλαμε να μασταν παρόν!΄Οπως την εποχή που θα έβγαινε στο κινηματογράφο η ταινία "και ο Θεός έφτιαξε την γυναιίκα" με την ποθητή Μπριζίτ Μπαρντό!Αυτά λοιπόν απο εδώ.Και τα υπόλοιπα από εδώ...

http://www.facebook.com/MikrosKritis?fref=ts

http://societyvsdistortion.wordpress.com/

Ένα μπουκάλι μπύρα

Αυτό είμαστε.Και εσύ και εγώ και όλοι.
Περνάει ο καιρός,περνάει το μπουκάλι απο όλα τα στάδια παραγωγής
μέχρι να ετοιμαστεί για να μπεί η μπύρα μέσα.
Το υλικό,με τα χαρακτηριστικά που έχει αποκτήσει μετά απο μια διαδικασία μηνών
γεμίζει το σώμα,το μπουκάλι.

Και μετά,
και μετά κάποιος θα το πάρει αυτό το μπουκάλι.Μπορεί να το πιεί επιτόπου και να το πετάξει.
Μπορεί να το κρατήσει και να το μοιραστεί σε ένα τραπέζι.Μπορεί να το ανοίξει μόνος-η σε ένα μπαλκόνι κάποιο βράδυ και να το πιεί αργά απολαμβάνοντας κάθε γουλιά.Ή σε μια παραλία με μια παρέα.Ή να αποτελέσει άλλη μια μπύρα σε ένα μεθύσι,μια ακόμα μπύρα και τίποτα άλλο.Το σίγουρο είναι οτι κάποια στιγμή θα πεταχτεί αδιάφορα σε ένα κάδο.Και μέχρι να φτάσει στην ανακύκλωση θα ταλαιπωρηθεί πολύ,πάρα πολύ.Στην καλύτερη θα μπεί σε ένα τελάρο και θα σταλεί για ανακύκλωση,με λιγότερη φθορά και ταλαιπωρία.

Και εκεί στην ανακύκλωση,
το μπουκάλι θα προσπαθήσουν να το ξαναφτιάξουν
Να αφαιρέσουν κάθε γρατζουνιά,κάθε σημάδι.Αναλόγος της φθοράς θα είναι ο χρόνος.
Για να γίνει ξανά χρήσιμο ώστε να ξαναμπεί η ίδια μπύρα, με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Νέο μπουκάλι όμως δεν θα ξαναγίνει ποτέ.Πάντα θα κουβαλάει μια φθορά.

Και η διαδικασία θα επαναληφθει.
Πάλι στην ανακύκλωση.
Πάλι άπο την αρχή.
Πάλι φθορά που θα βαίνει συνεχώς αυξανόμενη

Μέχρι;
Μέχρι να βρεθεί αυτός-αυτή..που θα κρατήσει το μπουκάλι για πάντα
μέχρι την ημερομηνία λήξης του.

Αν δεν το πετάξει κανείς σε κάποια θάλασσα ώστε να περιπλανιέται αιώνια.

Ισλανδική Λογική

   Καλησπέρα.Σήμερα διάβασα αυτή την συνέντευξη του Ισλανδού Προέδρου.

http://www.dw.de/%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%AE%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CF%82/a-16568315

Απόψεις έξω απο τα κλισέ και τα συνήθη ποιηματακιά που μετά μανίας μας μπουκώνουν.

Αυτά.Τα λέμε μετά την εξεταστική

υ.γ χρωστάω και ένα τρίτο μέρος,ξέρω ξέρω

Μέρος δεύτερο.Προορισμός Θεσσαλονίκη.

  ...και το τρένο ξεκίνησε.Αλλά δεν ξεκινήσαμε καλά.Σε κάποια απο τις πρώτες επόμενες στάσεις, εντός λεκανοπεδίου ακόμα, μπούκαρε μια..φαμίλια τσιγγάνων στο βαγόνι.Αμέσως...ανασκουμπώθηκαν όλοι(όσοι δεν είχαν ήδη κοιμηθεί γιατί υπήρξαν και μερικοί που είχαν κιόλας καταφέρει να αφεθούν στα χέρια του Μορφέα.Τους θαυμάζω!).Τσέπες άρχισαν να ξανατσεκάρονται, κινητά να μαζεύονται.Τελικά, για την ιστορία η ανησυχία αποδείχτηκε αδικαιόλογητη.Κάπου πρίν την Θεσσαλονίκη κατέβηκαν, σε όλη την διαδρομή τα μέλη της φαμίλιας κοιμόντουσαν ή έτρωγαν τα πιτσιρίκια κρουασάν που τους έδινε η γιαγιά.Υπήρχε και μια ζέστη.Δυνατά η θέρμανση.Και βαριόμουν τόσο μα τόσο πολύ να κάνω τόση προσπάθεια για να βγούν τα χέρια απο τα μανίκια του μπουφάν!Μάταια προσδοκούσα να ανοίγουν τα παράθυρα.Αργότερα χαμήλωσαν την θέρμανση και έτσι...γλύτωσα όλη αυτή τη μανούρα.
    Η ώρα τσούλαγε.Ανταλλάσαμε μερικές κουβέντες με τις κοπέλες.Η μια έβγαλε να κάνει τα γερμανικά της,ξαφνιάστηκα.Είχε το μεσημέρι της επόμενης μέρας μάθημα άκουσα.Μπράβο όρεξη 1-2 η ώρα τη νύχτα....Η δεύτερη άρχισε να διαβάζει με όρεξη και αφοσίωση βιβλίο-εγκυκλοπαίδεια ιατρικής της κοπέλας με τα γερμανικά.Η τρίτη..τίποτα.Η τρίτη ήσυχη αλλά υπερβολική ως..παρουσία.Ψηλή,φουντωτό μαύρο μαλλί,μεγάλο μυωπικό-μοδάτο γυαλί,βραχιόλια απο εδώ..βραχιόλια απο εκεί...χίλια δυο χρώματα ...δύσκολη η ζωή των γυναικών.Τελοσπάντων.
     Η μπαταρία στο κινητό είχε ήδη χάσει την πρώτη στάθμη της.Και είχαν δεν είχαν περάσει 2 ώρες ταξιδιού απο τις 12 συνολικά.Ανησύχησα.Πώς περνάει η ώρα τώρα;Ούτε να χαζέψεις έξω μπορούσες.Πολλά φώτα μέσα στο βαγόνι και τα τζάμια μετατρέπονταν σε καθρέπτες.Καθρέπτες στους οποίους..όσο πέρναγαν οι ώρες παρατηρούσα πόσο...δηλωτικά κόπωσης είναι τα μάτια μας.91 τραγούδια είχα βάλει στο κινητό.Η μόνη μου ελπίδα να διατηρηθώ ξύπνιος.Ποτέ δεν κοιμάμαι,δεν θέλω να κοιμάμαι σε ταξίδια.Θέλω πάντα να ξέρω,να βλέπω, να παρατηρώ τι γίνεται έξω και εντός.Τώρα ο δείκτης δυσκολίας όμως ήταν μεγάλος.Μετά τις..2-2:30..έκοψαν και οι κοπέλες την κουβέντα και το διάβασμα και το ΄ριξαν στον ύπνο.Πρέπει να ΄χαμε περάσει και τη Λιβαδειά.Με το τουφέκι έβλεπες ξύπνιο άνθρωπο στο βαγόνι.Ένα παιδάκι κοιμόταν πάνω στο πτυσσόμενο τραπεζάκι που έχουν τα καθίσματα.Η γιαγιά που το χε ρίξει στον ύπνο απο τις..12..συνέχιζε απτόητη.Εγώ βαστούσα γέρα όμως ακόμα.Ή μάλλον , όχι και τόσο γερά.....
      Το κεφάλι..άρχισε να βαραίνει,άρχισε να έχει τάσεις...καθοδικές,τα μάτια πάλευαν με όλο τους το είναι να διατηρηθούν ανοιχτά και να μην παρασυρθούν στην κατρακύλα.Η αίσθηση του χρόνου άρχισε να εκλείπει.Ξάφνου έβγαινα απο το λήθαργο, τα μάτια τεντώνονταν όσο δεν παίρνει και το ρόλοι έδειχνε ότι είχαν περάσει λεπτά,πολλά λεπτά απο την τελευταία φορά που το κοίταξα.Δηλαδή τόση ώρα έκανα ένα...slow motion headbanging;;;Γρήγορα κάτι δυνατό στα ακουστικά και.....μετά απο 5 λεπτά ξανά τα ίδια.
   Δεν ξέρω για πόση ώρα κράτησε αυτή η..διελκυστίνδα μεταξύ των παραδομένου τμήματος του εαυτού και του αντιστασιακού που μοχθούσε για να κρατηθώ ξύπνιος.Την λύση την έδωσε ο Δομοκός!Περί την..τέταρτη πρωινή ώρα,άνοιξα τα μάτια και..τα φώτα ήταν σβηστά.Το τρένο ακίνητο.Δεξιά δεν έβλεπα φώτα.Αριστερά τα ίδια.Εφιαλτικές σκέψεις..βλάβης,αναμονής στην μέση του πουθενά για νέο τρένο μέχρι το ξημέρωμα,άφιξης..νύχτα στην Κομοτηνή, σάρωσαν το κεφάλι μου.Ρωτάω την τρίτη την ήσυχη που ήταν ξύπνια."Μάλλον θα αλλάζει μηχανή, έχει ξαναγίνει εδώ.Σταματάμε για 10-15 λεπτά" Γουάτ;;Και τί σημαίνει δηλαδή..."αλλάζει μηχανή";Και τί μηχανές είναι αυτές τελοσπάντων που δεν βαστάνε για ένα εξάωρο ταξίδι;Μυστήρια πράματα.Αλλά μάλλον μόνο για μένα.Κόσμος είχε βγεί έξω,πήγα και εγώ.Και εξώ, ήταν μια μαγεία!
     Απόλυτη ερημιά,απόλυτη ησυχία.Ήμασταν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Δομοκού.Λίγα φώτα εκεί στο σταθμό και..τίποτα άλλο,σκότος!Το τρένο θεοσκότεινο,δίπλα μας..βουνό,υγρασία φουλ και εγώ περπατούσα για να ξεμουδιάσω ανάμεσα σε λάσπες και θάμνους.Ένιωθα λές και είχα μπεί σε μια μηχανή του χρόνου και είχα γυρίσει δεκαετίες πίσω.Αρχάριοι χρονοβόροι τρόποι μετακίνησης, οι ελάχιστες απαραίτητες υποδομές, η ελάχιστη απαραίτητη παρέμβαση στη φύση.10-15 λεπτά μετά(όντως) ξαναμπήκαμε μέσα.Ξανάναψαν τα φώτα.Ξανά η φάτσα μου στο τζάμι.Πλέον είχα δυνάμεις.Έστεκε το κεφάλι,βαστάγανε τα μάτια παρά το κόκκινο χρώμα που άρχισε να πλησιάζει απειλητικά τις κόρες.Έβγαλα και ένα περιοδικό που είχα, ξύπνησαν και οι κοπέλες και η ώρα με αυτά και με αυτά πήγε 6.Και ακόμα νύχτα.Και ακόμα πουθενά η Θεσσαλονίκη.Σιγά σιγά άρχισαν να φαίνονται κτίρια,διάσπαρτα.Αποθήκες,εργοστάσια,κολώνες ΔΕΗ.Πλησιάζαμε.Άντε,άντε...
    Άφιξις.Αποβίβασις.Και τώρα;Πού;Οι οδηγίες μου, έλεγαν...να περάσω απο κάτω και να πάω στην απέναντι αποβάθρα και να βιαστώ γιατί το τρένο φεύγει αμέσως!Ναί,μάλιστα...
Ακολούθησα το πλήθος.Κατέβηκα τις κυλιόμενες,βλέπω τις κοπέλες,τις ρωτάω.Αόριστη νυσταγμένη απάντηση άνευ σημασίας.Χαιρετηθήκαμε.Σε όλη την διαδρομή ανταλλάξαμε κάποιες..βασικές πληροφορίες για το ποιοί είμαστε και τί κάνουμε αυτή την περίοδο σε αυτή την ζωή,τι κάνουμε σε αυτό το τρένο και διάφορα άλλα δίχως όμως να ρωτήσουμε....ονόματα!Εντυπωσιακό.Δεν πειράζει,θα σας θυμάμαι.Ειδικά εσένα που προσφέρθηκες να μου φέρεις και ένα νερό απο το κυλικείο.
   Επιστρέφουμε στην άγνοια μου.Βρίσκομαι σε ένα διάδρομο.Σαν υπόγεια διάβαση.Κόσμος πάει και δεξιά μα και αριστεράα.Είπα να στρίψω αριστερά.Και ξάφνικα έσκασα σε μια αίθουσα μεγάλη με έναν τεράστιο πίνακα που έδειχνε νούμερα ώρες και προορισμούς σαν αυτούς στο αεροδρόμιο!Κάτι δεν πάει καλά.Ρωτάω σε ένα γκισέ.Και αυτό..αεροδρομικού στύλ.Μα που είμαι;Θυμόμουν τον Σταθμό Λαρίσης,το σταθμό της πρωτεύουσας(!) και η σύγκριση των σταθμών ήταν λές και είχα ξεκινήσει απο...κάποια επαρχιακή κωμόπολη!Ρωτάω λοιπόν.Να πάω απο εκεί που ήρθα.Πάω.Ξαναρωτάω στην διαδρομή έναν κύριο 50αρη αδύνατο μέτριου αναστήματος με λίγα μαλλιά και γυαλιά και καθόλου νυσταγμένο.Να ανέβω τις σκάλες,ειπε.Και ω του θαύματος το τρένο για Κομοτηνή ήταν απλά το διπλανό απο το τρένο που κατέβηκα.Είχαμε κανα μισάωρο ακόμα.Νύχτα ακόμα!Θυμήθηκα οτι είχα και κάτι κριτσίνια.Τα εξουδετέρωσα.Είχα και ενα κρουασάν.3λεπτά μετά δεν το ΄χα πια.Κάποιος έτρωγε τυρόπιτα.Κάποιος..είχε κάτι που έμοιαζε με κράσι σε μπουκάλι νερού.Πήγε 7 η ώρα.Που σαι ρε Ήλιε πια..άντε.
    Αρχίσαμε να μπαίνουμε μέσα.Πάλι χρειάστηκε να βοηθήσω.2 νεαρές γυναίκες κουβάλαγαν ίσα με 5 αποσκευές.Μπήκαμε μέσα, λιγότερος κόσμος, μεγαλύτερη άνεση.Το β΄ημίχρονο του ταξιδιού ξεκίναγε απο λεπτό σε λεπτό.Και από ότι μάθαινα,με καρτερούσε και ένα μοσχάρι(ελιά) κοκκινιστό με ρύζι....

Και το ταξίδι ξεκινά.Αθήνα-Κομοτηνή μέρος πρώτο

   Πρίν λίγο καιρό, έκανα ένα ταξίδι με το τρένο.Μεγάλο ταξίδι, 12ώρο.Με προορισμό την Κομοτηνή...

    Πάντα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι με τρένο.Με γοήτευε.Με γοήτευε η ιδεά της πολύωρης μοναξιάς, με άνθρωπους άγνωστους να εμφανίζονται δίπλα σου και γύρω σου για λίγες ώρες και μετά..να εξαφανίζονται.Και να έρχονται άλλοι... και άλλοι... και άλλοι.Με γοήτευε η ιδέα του..άπειρου χρόνου για σκέψεις καθώς θα χανόταν το βλέμμα στα τοπία που θα εναλλάσονταν συνεχώς.Με γοήτευε η ιδέα του να ταξιδέψω μόνος σαν...ντοστογιεφσκικός ήρωας, χωμένος μέσα στο παλτό και το κασκόλ, νύχτα με τσουχτερό κρύο και χιόνια, σαν να προσθέτω ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο της δικιάς μου ζωής.(Ναί ξέρω,στα ζάλισα λίγο αλλά η πρώτη φορά σε καθετί στην ζωή,έχει πολύ συναίσθημα)Πάμε λοιπόν.

  Ήταν Δευτέρα, αρχές Δεκεβρίου και ανέβαινα γεμάτος αγωνία προς τον Σταθμό Λαρίσσης.Ένας τσακωμός απαιτούσε να αλλάξω το εισιτήριο και να φύγω αμέσως,σήμερα!Θα είχε θέσεις;Δεν άντεχα ούτε μέρα παραπάνω!
  Η κύρια στο γκισέ μου ετοίμασε τα εισιτήρια.Έδινα μεγάλη προσοχή στα λόγια της, πρώτη φορά θα ταξίδευα με τρένο και δεν ήξερα πως..γίνεται η δουλειά.Βαγόνια,κουπέ,διάδρομος..ανοιχτή επιστροφή..πολλές πληροφορίες!Πήρα τα εισιτήρια στα χέρια.Η χαρά μου μεγάλη.Ο τσακωμός είχε επιταχύνει τις εξελίξεις και πλέον ήταν ξεκάθαρο το συναίσθημα.Μια νέα περιπέτεια ξεκινούσε!

   Οι ώρες μέχρι να φύγω απο το σπίτι δεν περνούσαν με τίποτα.Οι ώρες στο τρένο θα περνούσαν;12ώρες θα ταν αυτές!Ένα βιβλίο, ένα περιοδικό..πολλά τραγούδια στο κινητό και φύγαμε!Α,και ένα κρουασάν συν ενα bake roll μπλέ.Μόλις πήγε 10 τα μάζεψα και έφυγα.Το τελευταίο πράγμα που θυμήθηκα να πάρω,τραγική ειρωνεία, ήταν το εισιτήριο!
  
   Το κρύο πολύ.Κασκόλ, χοντρό μπουφάν, φόρμα και γάντια.Μέχρι να φθάσω στον Σταθμό Λαρίσσης έπρεπε να πάρω λεωφορείο-ηλεκτρικό-μετρό.Στη στάση του λεωφορείου ήρθε ένας τύπος γύρω στα 30.Με μια βαλιτσούλα και αυτός.Βρε λές να πηγαίνει και αυτός για Σταθμό Λαρίσσης;Μπήκαμε μαζί στο λεωφορείο.Μαζί και στον ηλεκτρικό, μαζί κατεβαίναμε και ανεβαίναμε τις κυλιώμενες στο μετρό.Και  στο ίδιο βαγόνι και στο τρένο!Που να πήγαινε άραγε;Ποιός ο λόγος του ταξιδιού του;Ποιά η δική του ιστορία;Μου ρχόταν να του ανοίξω κουβέντα.Αλλά δεν κάτσαμε σε κοντινές θέσεις στο τρένο.Πήγαμε μαζί μέχρι την Θεσσαλονική, ξεκινώντας απο την...ίδια γειτονιά.

    Φτάνοντας στον Σταθμό απόρησα..πως διάολο γίνεται σε ένα πολυσύχναστο μέρος που..το 50%(τουλάχιστον) των ανθρώπων που ανεβαίνουν καθημερινά τις σκάλες του μετρό για να βγούν στο σταθμό κουβαλούν αποσκευές, να μην υπάρχουν κυλιόμενες!Αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο...
  
   Μπαίνω στον σταθμό.Παρατηρώ το χώρο..τον ξαναπαρατηρώ...ήμουν στην κατάσταση του..τί-πρέπει-να κάνω-τώρα-μέχρι-να-μπώ-στο-τρένο.Είδα μια ουρά.Πήγα.Ένας κύριος επικύρωσε τα εισιτήρια και μου είπε που να πάω ώστε να είμαι κοντά στο βαγόνι μου όταν έρθει το τρένο.Βγήκα στην αποβάθρα.Κόσμος!Πολύς!Μα είναι ακόμα 11!Που θα κάτσω τώρα;Όλα γεμάτα.Βρίσκω μια θέση.Κατάλαβα γιατί ήταν άδεια.Ο διπλανός κάπνιζε μανιωδώς.Άντεξα 2 λεπτά.Σαν να είδα μια κενή παραπέρα.Ήταν μια οικογένεια με 2 μικρά παιδιά,έκατσα δίπλα με την μάνα να μου ρίχνει επιτόπου ένα περιεργαστικό βλέμμα.Κέρδισα την αποδοχή της, δεν με ξανακοίταξε.Και η ώρα περνούσε..λίγες οι φωνές που ακούγονταν,επικρατούσε ηρεμία όπως ήταν και η βραδιά ήρεμη.Κανένας άνεμος,κρύο και σχετικά ελατωμμένη η ορατότητα.Το τρένο φάνηκε περίπου 20 λεπτά πρίν την αναχώρηση.Πόσες φορές έχω δεί αυτήν την εικόνα σε ταινίες άραγε.Ώρα να μπούμε.
 
    Αναταραχή,όλοι αναζητούσαν το βαγόνι τους και πήγαιναν δεξιά και αριστέρα σέρνοντας τις βαλίτσες.Δικαιολογημένα,τα νούμερα μικρά και δεν ισχύουν κίολας απο ότι κατάλαβα.Μέσα στο τρένο..κίνηση,πάρα πολύ κίνηση.Μπλοκαρισμένος ο διάδρομος απο ανθρώπους που προσπαθούσαν να κουμαντάρουν τις βαλίτσες τους με το μεγάλο τσάλενζ να είναι το..πως-θα-ανέβει-αυτό-το-μπαούλο-τώρα-πάνω!Σφιγμένα δόντια,προσπάθεια,πίεση...σαν τον Πύρρο Δήμα ένα πράμα.Μια κοπέλα είχε έρθει προετοιμασμένη.Δεν θα έκανε καμία προσπάθεια.Θα περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ζητήσει βοήθεια απο κάποιον.Περνώντας μερικά..μπλόκα αναζητώντας τη θέση μου έφτασα κοντά της.Ήμουν ο εκλεκτός.Ήταν ξεκάθαρο.Δεν ήθελε βοήθεια στο ανέβασμα.Ήθελε κάποιον να αναλάβει εξ ολοκλήρου την υπόθεση.Η βαλίτσα μεγάλη,λίγο κόντεψε να με παρασύρει το βάρος, η κοπέλα παρατηρούσε.Η βαλίτσα ανέβηκε τελικά έυκολα.Επόμενο τσάλενζ τώρα.Που είναι η θέση μου;
    Ωπ.Τραπεζάκι.Σαλονάκι.Αντικρυστά μου δύο θέσεις.Βόλεψα το σακουβάγιαζ,βόλεψα και το σακίδιο κάτω απο το κάθισμα.Όχι και άνετα για 12 ώρες ταξίδι...
    Παρατηρούσα το χώρο.Για ελληνικά τρένα..αρκετά καλό εσωτερικά.Κάπου παρατήρησα μια ταμπέλα.Siemens.Μάλιστα.Γερμανικήκατασκευή,ποιότητα,αξιοπιστία...μίζες,σκάνδαλο,Χριστοφοράκος,Τσουκάτος και τα λοιπά και τα λοιπά.Αλληλουχία λέξεων σε κλάσματα δευτερολέπτου.Και ξαφνικά..εμφανίζεται ένας κύριος δίπλα μου.Νέος,πλησιάζε τα 30.Άμεση όρεξη για κουβέντα.Απο Θεσσαλονίκη, πολλά ταξίδια με το τρένο, ξαφνιάστηκε που ταξίδευα πρώτη φορά κλπ κλπ.."πάω για ένα τσιγάρο έξω και έρχομαι".Η  ορμητική του ορεξή του για κουβέντα...με ανησύχησε λίγο.6 ώρες μέχρι την Θεσσαλονική...μη μας ζαλίσει κιόλας.Και ξαφνικά εμφανίζονται τρείς κοπέλες.Πάνω κάτω στην ηλικία μου.Όλο γέλιο και χαρά.Ψάχναν τις θέσεις τους.Έρχονται και κάθονται δίπλα και απέναντι μου.Κάτι έπιασα περί Θεσσαλονίκης.Μια ανησυχία τις πλημμύριζε για τις θέσεις.Οι δικές τους ήταν αλλού αλλά δεν τους άρεσαν.Τελικά...στρογγυλοκάθισαν.Ήρθε ο τύπος ο πρώτος,χαμογελαστός...κάθεται δίπλα μου.Στριμώχνονται αυτές στις 2 θέσεις απέναντι.Διαπραγματεύσεις επι διαπραγματεύσεων μεταξύ των κοριτσιών.Απέβησαν άκαρπες.Έδωσε τη λύση ο τύπος.Είδε άδεια θέση και πήγε και απλώθηκε,θα έριχνε ύπνο.Οι τρείς λοιπόν αυτές κοπέλες ήταν αυτές που τους έλαχε τελικώς να κάτσουν μαζί μου για το πρώτο μεγάλο μέρος του ταξιδιού και να κερδίσουν μια θέση στην αφήγηση αυτή.Το βαγόνι γέμισε.Κόσμος πηγαινοερχόταν στα βαγόνια.Η ώρα 11:56.Η πόρτα έκλεισε με τον χαρακτηριστικό ήχο που θα άκουγα άλλες..2475939 φορές μέχρι να φτάσω και το τρένο άρχισε να επιταχύνει.Τα χιλιόμετρα μέχρι το χαμόγελο της , ξεκίνησαν να μετρούν αντίστροφα...

Πότε ένιωσες τελευταία φορά ελεύθερος;

 Τι σε κάνει να νιώθεις ελευθερία;Να το πάρουμε απο την αρχή.Καταρχάς τί είναι αυτό το συναίσθημα.

Είναι πολύ απλό.Εξαιρετικό απλό.Να στο περιγράψω;

• Είναι οι στιγμές που νιώθεις πιο..ελαφρύς.
• Οι στιγμές που νιώθεις απόλυτα ξέγνοιαστος.Που δεν σκέφτεσαι απολύτως τίποτα.
• Που το χαμόγελο σκάει κάθε δευτερόλεπτα....
• Γιατί απλά ζείς μοναχά τη στιγμή που βιώνεις!

Για σκέψου.Πότε βίωσες τελευταία φορά τέτοιο συναίσθημα;Για να σε βοηθήσω λίγο...

   Διαβάζοντας αυτό http://football-blabla.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html, θυμήθηκα,διαπίστωσα, ενθουσιάστηκα με το πόσο δυνατές παραμένουν αυτές οι αναμνήσεις.Οι στιγμές που απλά πέταγαμε μια μπάλα και τρέχαμε απο πίσω της.Ήκαι καθώς μεγάλωνα και άρχιζα πια να γίνομαι ένας...ώριμος σκεπτόμενος νέος πλημμυρίζοντας απλά με σκέψεις το κεφάλι μου...βάζοντας τις μεταβλητές "ελευθερία+μπάλα" στον εγκέφαλο, μου ξέθαψε 2 στιγμές.Όταν πρίν..4;5;Κάπου τόσα χρόνια τελοσπάντων που ήμουν κάπου κοντά στα 18, κάποιο καλοκαιρινό βράδυ που δεν είχαμε άλλη όρεξη και διάθεση για..άλλο ένα ποτό, μπήκαμε 2-3 η ωρα την νύχτα στο γήπεδο του μπάσκετ δίπλα στη θάλασσα, ντυμένοι με παντελόνια μέχρι..πουκάμισα και σαγιονάρες και παίξαμε με ενέργεια που θα ζήλευαν ντοπαρισμένοι αθλητές έχοντας για μόνο φώς το φεγγάρι και τα φώτα απο τα σπίτια απέναντι.

   Άλλη μια αντίστοιχη στιγμή συνέβη πρίν..3 ίσως χρόνια όταν μια περατζάδα στο πασαλιμάνι κατέληξε σε..μονάκι ποδοσφαίρου 2 εναντίον 2 στον γήπεδο της ακαδημίας μπάσκετ του Ολυμπιακού, με μπάλα απο το περίπτερο, 12 η ώρα το βράδυ.

  Και οι 2 αυτές αναμνήσεις είχαν κοινούς παρονομαστες.Ενέργεια,ατελείωτη όρεξη για τρέξιμο,χαμόγελο ως τα αυτιά και τις κόρες των ματιών διογκωμένες απο την χαρά της στιγμής!

  Όσο μεγαλώνεις, οι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ελεύθερο σπανίζουν,στερεύουν.Τις βρίσκεις όταν ξεφεύγεις απο τα καλούπια της καθημερινής ζωής,την ρουτίνα.Όταν απλά περνάς τα διόδια της Ελευσίνας και φεύγεις!Όταν κάθεσαι έξω στα κάγκελα του πλοίου και γουστάρεις που σε κοπανάει ο αέρας στο πρόσωπο παραμορφώνοντας το και παγιδεύεται τρέχοντας δαιμονισμένος μέσα στα ρούχα σου ενώ νιώθεις την αλμύρα απο τα ατελείωτα κύματα που σκίζει το πλοίο!Όταν επίσης σπάς τις.."φυσικές σταθερές" της διασκέδασης και ψυχαγωγίας.Όταν κάνεις το αναπάντεχο,το απρόσμενο, το μη σύνηθες..πλημμυρίζεις με την τρέλα, την ζωντάνια,την ηδονή της ελευθερίας!

  Και να σου πώ και κάτι ακόμα;Ελευθερία νιώθεις όταν περπατάς δίπλα δίπλα(όχι και χεράκι χεράκι,φτάνει πια) με την κοπέλα σου, με τα χέρια στις τσέπες απο το κρύο και απλά κοιταζόσαστε και γελάτε με τις μαλακίες που κάνετε, που λέτε, που σκέφτεστε ταυτόχρονα, σε έναν έρημο δρόμο κάποιο βράδυ καθώς εκεινή σκουντουφλάει ευθύς αμέσως, αφότου σε είχε αποκαλέσει γεμάτη ικανοποίηση..."στόκο".Ο έρωτας στριμώχνεται όταν περιορίζεται απο τα χάδια τις αγκαλιές και τα φιλιά.Ο έρωτας είναι το ευκολότερο μονοπάτι για να βρεθείς κάποια στιγμή σε λεωφόρους ελευθερίας και ευτυχίας.Μα και το πιο δυσπρόσιτο...

Μην την ψάχνεις.Απλά όταν το ένστικτο έχει κέφια,κλείδωνε τη λογική και θα ξανανιώσεις.

"Κέρναμε να σε κερνώ 

και μη ρωτάς τι μένει,

στης μάνας Γής την αγκαλία 

η αλήθεια είναι κρυμμένη"

Όταν η μπάλα γίνεται ελιξήριο

   Round mindight, μετά τον αγώνα του Ολυμπιακού προχθές με τη Μονπελιέ.Μέσα μεταφοράς δεν υπήρχαν οπότε επιστροφή με τα πόδια απο την καφετέρια.Περνώντας μια διασταύρωση καθώς ζύγωνα στο σπίτι μου ακούω πίσω μου ένα σφύριγμα, τραγουδιστό, ρυθμικό.Γυρνάω με έκπληξη το βλέμμα ενώ έχω ήδη αρχίσει να καταλαβαίνω τι..τραγουδά.Γυρνώ λοιπόν και βλέπω έναν 35-40αρη, στο φανάρι πάνω στη μηχανή του, με το ολυμπιακό του φούτερ να τραγουδά ένα πολύ γνωστό σύνθημα σχετικά με το...τί οφείλει να κάνει ο Ολυμπιακός στον Παναθηναικό στην....Α.Ε.Κ και το Βορρά γενικότερα.Βγαίνει αυθόρμητα ένα χαμόγελο απο την έκπληξη της στιγμής και συνεχίζω να περπατώ μα το αεράκι που φυσά ταξιδεύει το σφυριγμά του και συνεχίζω να το ακούω δυνατά.Το φανάρι άναψε, ο τύπος πέρασε απο δίπλα μου συνεχίζοντας να τραγουδά το σύνθημα, καμαρωτός πάνω στη μηχανή του.Απόλυτα ήρεμος, με μια γαλήνη ζωγραφισμένη στο προσωπό του.Σίγουρα θα συνέχισε το σύνθημα καθώς θα γύρναγε το κλειδί στην πόρτα, σίγουρα θα συνέχισε και καθώς "άδειαζε" στην τουαλέτα πρίν πέσει για ύπνο για να μην τον σηκώσει το κατούρημα τη νύχτα.Απόψε θα ΄πεφτε για ύπνο δίχως σκοτούρες, δίχως ξεφυσήματα, δίχως αγωνίες να του σφίγγουν το κεφάλι.Απόψε θα σκεφτόταν τι ματσάρα έκανε αυτός ο Γκρέκο και τι τέλεια σέντρα έβγαλε ο Χολέμπας στον Κώστα.Και το πρωί, με την ίδια γαλήνη και κέφι θα είπε καλημέρα στους συναδέλφους στην δουλειά...

Τα "τσοπανόσκυλα" του συστήματος

   Λίγη ώρα αφότου έχω ξυπνήσει ακούγονται βροντερές δυνατές φωνές να έρχονται απο μακριά.Μετά απο λίγα λεπτά οι φωνές ήταν πολύ κοντά,βγήκα στο μπαλκόνι.Πέρναγαν κάποιοι ναζί,πορεία μέσα στην λαική η οποία έσφυζε απο ζωή.Δύο γυναίκες έσπευσαν να πάρουν εφημερίδα απο τα....παλικάρια.Κάποιοι τους κοίταζαν,οι περισσότεροι αδιαφορούσαν.Είτε απο φόβο είτε απαξιωτικά,ποιος ξέρει.Η φωνή μιας γιαγιάς μοναχά ακούστηκε ανάμεσα στις κραυγές των πιθήκων ,"άντε να χαθείτε ρε φασίστες".Θλίψη τίποτα άλλο.

    Το τί κάνουν και λένε καθημερινά τα μαθαίνουμε.Δυο πράγματα με τρελαίνουν.Πρώτον, το γεγονός πως βλέπω την εξώφθαλμη προσπάθεια των μέσων να μας εξοικειώσουν με αυτό το τέρας,να συνηθίσουμε στις πράξεις του,στην υπαρξή του.Γιατί;Πείτε μου εσείς.Ο φόβος κάποιου και καλά επερχόμενου.."κομμουνισμού";Δεν ξέρω.Δεν ξέρω που φτάνει η ανθρώπινη βλακεία βασικά.
   Ειδικά αυτός ο "Χλαπάτσας" του συστήματος, ο Σκάι(ραδιόφωνο,τηλεόραση εφημερίδα) κάνει τα πάντα για να κάνει αυτά τα όντα ανθρώπους.Για παράδειγμα, μετα τις φασαρίες στο Χυτήριο, με τον Παναγιώταρο να ψέλνει ολόκληρη υβρεοπομπή στους συντελεστές της παράστασης, βλέπω έκπληκτος την επόμενη μέρα στον Ευαγγελάτο συζήτηση για το θέμα με καλεσμένους Τατσόπουλο, μια δημοσιογράφο, την μεταφράστρια του έργου και στο διπλανό παράθυρο απο την μεταφράστρια.... τον πίθηκο με το σακάκι του!Πάμε καλά;Είδα όλη την συζήτηση.Η μεταφράστρια αναγκάστηκε κάποια στιγμή να αποχωρήσει,λογικό.Καμία νύξη στον πίθηκο για τα όσα έλεγε έξω απο το θέατρο,σαν να μην έγιναν,σαν να ήταν απλές διαμαρτυρίες.Ανέβηκε ως συνήθως το αίμα αυτου του Τατσόπουλου στο κεφάλι,τσακώθηκαν και έληξε το θέμα εκεί.Κουβεντούλα γύρω απο ένα ακόμα θέμα της επικαιρότητας δηλαδή.
    Προχθές,ξεκίνησε νέα εκπομπή στην τηλεόραση ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος με τον τίτλο "Ευθέως".Πρώτος καλεσμένος..μα φυσικά το πιο hot όνομα της πολιτικής σκηνής, το σίγουρο χαρτί για πιπεράτη πρεμιέρα εκπομπής..ladies and gentleman the one and only Νίκος Μιχαλολιάκος.Άντε να χαθείτε ρε..
   Και το αποκορύφωμα, η φάρσα στην Κανέλλη.Χαβαλές με τον φασισμό.Κρατήστε τη φράση της Κανέλλη. "μην εξοικειώνεστε με το τέρας γελώντας με τα κατορθώματα του,είναι ο καλύτερος τρόπος να του μοιάσετε".Όπως και αυτό που είχε πεί ο Τατσόπουλος, ότι δηλαδή αν συνηθίσουμε σε αυτά τα νταβατζιλίκια και θεωρηθούν σιγά σιγά γραφικά και χαριτωμένα ψόφησε η (όποια) δημοκρατία.
    Τι άλλο να πείς, ακόμα και στην εκπομπή του Παπαχελά που είχε καλεσμένο τον Δένδια η συζήτηση ήταν εκνευριστικά χαλαρή, με εύκολες ερωτήσεις όταν έχεις μια αστυνομία που στις εκλογές ψήφισε κατα συρροήν Χρυσή Αυγη!Και τον ρωτάς ρε ανεκδιήγητε για το... κατά πόσον...και αν...και μήπως.. έχει διαπιστώσει ο υπουργός σχέσεις αστυνομίας και χρυσής αυγής; Ένας υπουργός που με χαρακτηριστική σιγουρία και υποτίμηση για την αλήθεια του δημοσιεύματος του Guardian περι των βασανιστηρίων στη ΓΑΔΑ ισχυριζόταν οτι δεν υφίσταται το παραμικρό θέμα.Ψάξτε λίγο,έχουν αρχίσει να σκάνε πορίσματα ιατροδικαστών...


   Και το δεύτερο πρόβλημα, είναι πώς νικιέται αυτή η λερναία ύδρα του φασισμού τώρα που μπήκε στη βουλή,βγήκε στους δρόμους και έχει αρχίσει συνεχώς να δυναμώνει καθώς τώρα όλο και περισσότεροι νιώθουν άνετα για να εκφράσουν τις φασιστικές(ή τουλάχιστον έντονα συντηρητικές) νοοτροπίες που έκρυβαν μέσα τους.Και είναι πάρα πολλοί αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα...
  Στο δια ταύτα.Πώς θα..."ξεβρωμίσει η χώρα" απο το τσοπανόσκυλο του συστήματος;
Παιδεία;Μα η εμφάνιση και η ανάπτυξη τέτοιων οργανώσεων και κομμάτων έχει ξεκινήσει ήδη στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία σε πολλές αρκετά προηγμένες χώρες.Ούτε εκεί απέτρεψε τέτοια φαινόμενα η παιδεία δηλαδή.Επομένως πάμε στην οικονομία στην πολιτική.
                (Ανεργία+φτώχεια+διαφθορα+λαθρομετανάστευση) Χ έλλειψη παιδείας=φασισμός.
Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω.Αν δεν λυθούν τα προβλήματα αυτά τότε θα χυθεί αίμα.Και μάλιστα πολύ.Και το δυσκολότερο δεν είναι να αντιμετωπιστεί η ανεργία η φτώχεια και η διαφθορά.Το δυσκολότερο είναι να λυθεί η λαθρομετανάστευση.Για να μην διακινδυνεύουν τις ζωές τους οι άνθρωποι αυτοί για ένα καλύτερο αύριο,πρέπει να το αποκτήσουν στις χώρες τους.Πιθανότητα μικρή,πολύ μικρή.
   Οι μετανάστες είναι η τροφή του φασίστα.Ακόμα και αν διευθετηθούν τα ζητήματα που δεν επιτρέπουν στους μετανάστες να φύγουν απο την Ελλάδα προς άλλη ευρωπαική χώρα και μένουν εδώ,ο φασισμός ως συνέπεια θα συνεχίσει να συντηρείται ακόμα και να διογκώνεται στις υπόλοιπες χώρες.Επομένως;Παιδεία.Πάλι εκεί καταλήγουμε.Για να μην βρίσκει πάτημα ο φασισμός στις επόμενες γενιές.Η έλλειψη της η΄η κακή ποιότητα αυτής είναι που διογκώνει,που πολλαπλασιάζει το φασισμό σε συνδυασμό με τους άλλους παράγοντες.Και όταν εννοώ παιδεία,απλά πράγματα ειδικά στη σύγχρονη εποχή με τις τόσες τεχνολογικές εξελίξεις μοιάζουν άρκετα.Παράδειγμα;
http://www.ellinofreneia.net/sound.php?id=4833
Τα 40 λεπτά της εκπομπής αυτής,είναι ικανά να έχουν πολύ μεγαλύτερη απήχηση στις αντιλήψεις και στην νοοτροπία νέων παιδιών απο ολόκληρα βιβλία ιστορίας.Και υπερβολικά πολύ μεγαλύτερη επιρροή απο τις εθνικιστικές παρελάσεις!!
   Όμως στο σήμερα παραμονές του "ΟΧΙ" της 28ης Οκτωβρίου που σηματοδότησε το "ΟΧΙ" των προγόνων μας στα βουνά,έχουμε "ανθρώπους" στη βουλή και εκτός αυτής που τιμούν και θεωρούν ήρωες τους ταγματασφαλίτες(διάβασε τον όρκο τους να σου έρθει εμετός),η΄που..ντάξει μωρε δεν τους χάλαγε και πολύ ο Παπαδόπουλος.Και όπως προείπα,αν δεν λυθούν τα θέματα της ανεργίας και της φτώχειας σύντομα για να βγεί ο μετανάστης απο τις πρώτες θέσεις της επικαιρότητας, είναι μαθηματικά βέβαιο οτι σε λίγο δεν θα μας φτάνουν τα νεκροταφεία....


Υ.Γ αν και έχω την εντύπωση οτι αν ο Συριζα που τυγχάνει να είναι τώρα ο πιο ισχυρός πόλος της αριστεράς αποδυναμωθεί, θα αρχίσουμε να χάνουμε τους χρυσαυγίτες,να τους ξεχνάμε.Ίσως και να κυνηγηθουν απο το κράτος λυσσαλεα.Όλα αυτά.."δια μαγείας" πάντα....
 

Αξίζει να γίνεις πλούσιος;

  Αφού δεν έχουμε λεφτά,ας συζητήσουμε για αυτά.Κόντρα στο ρεύμα.Προφανώς και αξίζει να είσαι πλούσιος.Να είσαι άνετος οικονομικά τελοσπάντων.Αξίζει να έχεις φράγκα στην μπάγκα και να τα σπαταλάς εκεί που θές ρε παιδί μου.Ο κόσμος είναι τεράστιος και πανέμορφος,υπάρχουν άπειρα πράγματα να ζήσεις,να κάνεις,να δείς,να αποκτήσεις.Άλλοι τα σπαταλάνε σε πισίνες,σε φεράρι,στην εκσφενδόνιση αστακών στα κλάμπ της Μυκόνου,άλλες σε τσάντες και ρούχα Κολωνακίου.Ε ας βγάλω και εγώ τα απωθημένα μου τώρα

1.Υπάρχουν κάτι μαγαζιά που έχουν ωραία πράματα.Πολύ ωραία πράματα.Κόμικ.Πάρα πολλά κόμικ δεκαετιών.Απο Αρκα,μέχρι το κλασσικό "ΚΟΜΙΞ",μέχρι Superman μέχρι νέες δημιουργίες.Συλλογές ολόκληρες.Που έχουν μινιατούρες καλλιτεχνών, ηρώων απο ταινίες και αθλητών των 15-20εκατοστών με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια.(έχω keith richards, elvis, kevin durant και Joker,ενω είχα χάσει μέσα απο τα χέρια μου Βιτο Κορλεόνε...).Που έχουν αφίσες,μπλούζες με στάμπες απο ταινίες,ιδιαίτερα μπρελόκ και πολλά πολλά άλλα.Koύπες Spiderman,σφηνάκια Clash κλπ κλπ.Καταλάβατε περί τίνος πρόκειται έτσι;Μέχρι τώρα πάω 2-3 φορές το χρόνο και κάθομαι ώρα προσπαθώντας να διάλεξω τι απο όλα θα πάρω.Και είναι πολύ ψυχοφθόρο αυτό το πράγμα κάθε φορά.Δεν αντέχεται.Για αυτό λοιπόν πρέπει να μπώ μια μέρα με ένα 500ευρω,να κάτσω ένα απόγευμα και να αδειάσω το μαγαζί.Ναί,αυτό θέλω.

2.Ζαχαροπλαστεία.Δεν θα πώ πολλά.Απλά πήγα προχθές να πάρω μια τούρτα γιατί μας είχε πιάσει μια λιγούρα σπίτι και πιάνω με την άκρη του ματιού μου κάτι φουσκωτό και πλημμυρισμένο στη σοκολάτα, αριστερά.Γυρνάω και τί να δώ;Τσουρέκι με σοκολάτα γάλακτος και μέσα γέμιση πραλίνα με μπισκότο.Ε άι σιχτήρ...

3.Αυτοκίνητα και μηχανές.Εκεί έχω το εξής πρόβλημα.Δεν με ενδιαφέρουν τα καινούρια,δεν με ενδιαφέρει η ταχύτητα,δεν με ενδιαφέρει η πολυτέλεια.Θα 'θελα δηλαδή να έχω ένα αξιόπιστο, ευρύχωρο και ευκολοδήγητο για ταξίδια αυτοκίνητο,ένα golf ας πούμε.Αλλά!Το golf αφορά το πρακτικό μέρος του ζητήματος.Τι θέλω μετά; Πρώτα μια Βέσπα.Ναί μια Βέσπα.30-40χρόνων.Να την φτιάξω να την περιποιηθώ.Να έχει ένα έντονο στα όρια του cult χρώμα και ένα αντίστοιχο cult κράνος.Και να πάω και στο γάμο μου αμα λάχει με αυτή.
Nα μια τέτοια,

Αυτοκίνητο;Και εκεί κάτι ρετρό.Πάντα με εξιτάρουν τα μεγάλα, τα τεράστια αμερικάνικα αυτοκίνητα.
Δηλαδή για να μην το κουράζουμε.Κάτι τέτοιο http://www.car.gr/classifieds/cars/view/2757619/
Aυτά δεν είναι απλά αυτοκίνητα,αυτά είναι έργα τέχνης.Αποθέωση της αισθητικής.Αμφιβάλλει κανείς;

alfa romeo spider 1975

Kαι συνεχίζουμε.

4.Ταξίδια.Ναί ταξίδια.Προφανής πόθος.Αλλά όχι ρε μάγκες.Δεν με ενδιαφέρει το Παρίσι το Λονδίνο και η Νεα Υορκη.Θέλω να πάω στην "Ελλάδα του Βορρά",στην Ιρλανδία.Να περπατήσω στα χωριά της,να δω τα ανείπωτης ομορφιάς τοπία της, τα highlands, και να πιω ατελείωτη Guiness με τους ντόπιους σε μια Irish pub βλέποντας μπάλα. Αυτό.

   Θέλω να περιδιαβώ την ιταλική επαρχία του Νότου,με τα υπέροχα χωριά τους πάνω στα βουνά και να ακούσω τραγούδια σαν αυτά.

"Song from Greek minority known as the "Griko" living in Southern Italy."

Και να δώ γυναίκες να απλώνουν την μπουγάδα μέσα σε αυτά τα στενά σοκάκια με τα κτίσματα που έχουν "ξεμείνει" απο την εποχή της Αναγέννησης και έχουν γίνει πιά οικίσματα.

5.Τι άλλο θέλω;Θέλω να παραβρεθώ στα σπουδαιότερα ποδοσφαιρικά ντέρμπι του κόσμου.Θέλω να δώ ένα παιχνίδι στο Camp Nou,το χω άχτι απο την εποχή των καλλιτεχνών Ριβάλντο και Ζιοβάνι,να απολαύσω ένα ματς με τη Ρεάλ μαζί με 100000χιλιάδες κόσμου.Θέλω να με βγάλει ο δρόμος κάποτε στο Μπομπονέρα στην Αργεντινη,να ζήσω απο κόντα τον παλμό και τα τραγούδια ενός Boca-River και θέλω οπωσδήποτε να ακούσω μια φορά live το "You 'll never walk alone" απο τη..χορωδία του Άνφιλντ.

6.Άντε άς βάλουμε ένα τέλος.Καταντά μελαγχολικό το κείμενο πιά.Ας γίνω ξανά ταπεινός.Ας προσγειωθώ στην πραγματικότητα.Υπάρχουν και πλούσιες σε νόημα,σε ευχαρίστηση,σε χαρά στιγμές που δεν απαιτούν πολλά χρήματα.Για τα υπόλοιπα άλλωστε,οι πιθανότητες δεν φαίνεται να είναι υπέρ μας τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία.Για αυτό λοιπόν...

        Θέλω να ΄χω πάντα λίγα νομίσματα στην τσέπη για να τρώω σουβλάκια, να τρώω τσιζ απο τα mcdonalds και να πίνω κοκακολες.

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια

     Βίκτωρας Ρέστης.Μεγιστάνας.Απο μεγάλη εφοπλιστική εταιρία μέχρι μέτοχος σε Πρώτο Θέμα και όμιλο Λαμπράκη.Σύν πολλά αλλά που δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω.Με τον κύριο αυτό έτυχε να ασχοληθώ πετυχαίνοντας κάπου ένα άρθρο του bloomberg με θέμα το αν συνεισφέρουν  με κάποιο τρόπο οι Έλληνες μεγιστάνες στην αντιμετώπιση της κρίσης και συγκεκριμένα ασχολιόταν κυρίως με τον ναυτιλιακό χώρο και το θέμα της φορολογησής αυτου.Γύρω απο την ναυτιλία γενικότερα και την ελληνική συγκεκριμένα υπάρχουν διάφορα ζητήματα που δεν είναι της ώρας.Η φορολόγηση της είναι προβληματική καθώς πρόκειται για διεθνείς επιχειρήσεις,πολλά παραθυράκια νόμιμα και μή αλλά και επίσης τεράστια η συνεισφορά των εφοπλιστών στην ελληνική κοινωνία καθώς απασχολούν χιλιάδες κόσμου διαχρονικά.Bad guys όμως υπάρχουν παντού.Αυτάρεσκοι, αλλαζόνες,άπληστοι και πολλά άλλα.
  Επιστρέφοντας λοιπόν στο τότε άρθρο του bloomberg,ο κύριος Ρέστης στο ζήτημα της φορολόγησης είπε επι λέξη τη φράση "Sure tax me.Find me"(http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/oikonomika/resths_den_tha_me_forologhseis_vres_me.1813907.html).Δεν νομίζω οτι χρειάζεται κάποιος περαίτερω σχολιασμός.Το άρθρο αναδημοσιέυτηκε σε αρκετά μεγάλα ειδησεογραφικά site.Στου Βήματος, την επόμενη μέρα,όσο πιο αδιάφορα γινόταν και αλλοιωμένο στα αιχμηρά σημεία.Η φράση είχε μετατραπεί σε.."κάντο,αλλά αφού πρώτα με ελέγξεις".(http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=461954)

  Και σήμερα λοιπόν,σε έλεγχο του ΣΔΟΕ για το θέμα Μειμαράκη,προέκυψε Ρέστης.Με εκατομμύρια ευρώ φοροδιαφυγής και προστίμων απο αγοραπωλησίες ακινήτων......

Αυτά τα ωραία.